Zonlicht-dat-door-de-bladeren-van-de-bomen-schijnt

Bijdrage van Katleen @careerboots.com

Wat een lange titel! Zeker als je weet dat er een prachtig Japans woord bestaat dat deze

hele beschrijving in één keer vat: komorebi. Hoe ik dat weet? Een impulsieve beslissing om

tussen twee jobs in voldoende ademruimte te hebben zorgde ervoor dat ik in september

2018 op het vliegtuig stapte voor drie weken Japan. Al lang een bestemming die me

intrigeerde, en waar ik – in mijn eentje – doorheen wilde trekken. Met metro, trein en bus,

maar vooral te voet. Natuurlijk bezocht ik de boeiende toeristische plekken en snoof ik de

cultuur in de steden op, maar ik liet me ook onderdompelen in de rijke, overvloedige natuur

van dit grote land. Hiken in Hokkaido, bergen beklimmen in de Japanse Alpen, een korte

pelgrimstocht op de Kumano Kodo... en dan restten me nog de laatste dagen van mijn reis.

Welke kant ging ik uit? Nog een stad zoals Osaka? Of – nu ik er toch was – misschien eens

een echt Japans bosbad mee volgen?

Ik was al een tijdje wandel- en loopbaancoach, volgde de wetenschap rond natuur en

gezondheid en kende de principes van bosbaden. Google vond één match: een sessie bij

het Yoshino Forest Therapy center, ergens ver weg op het platteland. Ik contacteerde hen

(dank je Google Translate), en kreeg het antwoord dat de therapie en de bosbadwandeling

kaderden in een feest voor de lokale bevolking, maar dat ik eventueel wel kon aansluiten

“als ik dat niet erg vond”. Op zoek naar een logeerplek dus. Yoshino, dat is zoiets als

Opglabbeek of Belsele, maar kijk: AirBnB vond één match, voor één nachtje. Ik contacteerde

ook hen met de vraag of ik misschien twee nachten mocht blijven. Dat kon, maar ik moest

weten dat de man des huizes monnik was, en dat er net die dag een feest voor de lokale

bevolking plaatsvond, met een marktje en optredens met traditionele Japanse dans en

instrumenten in hun tempel. Ik mocht wel aansluiten, “als ik het lawaai en een beperkte

nachtrust niet erg vond”. Laat (volks)muziek nu net ook een van mijn interesses zijn... neen

dus!

Ik arriveerde op een zonnige dag met mijn rugzak in het kleine station van Yoshino. Als ik bij

het forest therapy center kwam om mee op bosbadwandeling te vertrekken was ik

meteen de attractie van de dag. Een blanke vrouw die met ons mee gaat... hoe kan dit. Er

was één medewerker uit het centrum die Engels sprak en me de hele ervaring lang

persoonlijk begeleide en alles vertaalde. We mediteerden langs een waterval, deden

ademhalingsoefeningen, lagen in het gras, lunchten bij een riviertje, en kregen op het einde

nog een optreden in het bos van enkele charmezangers en de ocarina-klas van het

plaatselijke schooltje. Een optreden waarbij de wind met de bladeren van de bomen speelde

en het zonlicht reflecteerde. Dat was “Komorebi”, zoals mijn buurman in het publiek me met

handen en voeten duidelijk maakte.

’s Avonds in de tempel bleef ik de enige blanke, kwam ik alle medewandelaars weer tegen

en keek ik mijn ogen uit. Op mijn futon matras kon ik nog lang meeluisteren naar de muziek,

en nagenieten van de heilzame werking van de shinrin-yoku wandeling overdag.

Ik onderging het bosad met alle anderen, maar heb nadien de technieken en de opbouw van

de oefeningen nog afzonderlijk geleerd in een privé-onderhoud met de directrice van het

Therapy center. Ze opende voor mij de deuren na sluitingsuur... en net voor ik wilde

vetrekken haalde ze nog een kader van de muur. De foto erin, van de waterval waar we

helemaal naartoe waren gewandeld, hangt nu bij mij thuis. En als herinnering kreeg ik ook

nog het foldertje met de info van het feest dat ik had bijgewoond. De titel? Komorebi-festival :-) Toeval bestaat niet, toch?